Jeszcze niedawno brakowało w polskim prawie cywilnym konstrukcji odpowiedniej służebności pasującej do funkcji korzystania przez przedsiębiorców z cudzej nieruchomości w celu wybudowania i eksploatacji urządzeń przesyłowych służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gaz, energii elektrycznej itp. Obecnie przepis art. 305. 1 Kodeksu cywilnego przewiduje taką konstrukcję. Zgodnie z nim służebność przesyłu jest prawem ustanawianym na
rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. Polega ona na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń. Urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, to urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne podobne urządzenia.
Przedsiębiorcami są wszelkie podmioty prawa cywilnego prowadzące działalność gospodarczą (art. 43.1 Kodeksu cywilnego). Służebność przesyłu ma służyć przedsiębiorcom przesyłowym w realizacji ich działalności gospodarczej polegającej na dostarczaniu mediów.
Służebność przesyłu wykazuje wiele podobieństw do służebności osobistych oraz gruntowych z przewagą dla tych drugich. Dlatego też do służebności przesyłu stosuje się przepisy o służebnościach gruntowych.
W praktyce gospodarczej służebność przesyłu ustanawia się przede wszystkim na rzecz przedsiębiorców, którzy zamierzają wybudować urządzenia przesyłowe zlokalizowane na cudzej nieruchomości. Często jest to cała linia urządzeń przesyłowych przebiegających przez szereg cudzych nieruchomości.
Do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych (art. 305.4 Kodeksu cywilnego). Odpowiednie stosowanie powinno uwzględniać specyfikę służebności przesyłu.